"شعرانه"

تعطیلی

sheraneh — Fri, 02 May 2008 18:05:15 GMT

مراجعه کنید به:

نت به نت

.:: ششمین ترانه ::.

sheraneh — Sat, 15 Mar 2008 21:14:29 GMT

ترانه ی چهارم را که به دلایلی جا افتاده، به احتمال قریب به یقین بعد از این ترانه می ذارم.

یه بند ِ این ترانه رو همین چند روز پیش حذف کردم.

ساده ترین

نازنینم! گریه کردم! همه دردامو شمردم!

تو سکوتی بی ترانه، در حضور ِ گریه مُردم!

نازنینم! با تو بودم! با تو دردامو شمردم!

با تو از تو می شکستم، واسه شب غصه می خوردم!

با تو بغض ِ صد ترانه، می شکنه با سنگ ِفریاد!

با تو پرواز ِ پرنده، تن نمی ده به تن ِ باد!

با تو من ساده ترینم! با تو لبریز ِ ستاره!

با تو بارون ِ گل و نور، رو صدای ِ من می باره!

بی تو یه کتاب ِ شعرم که همیشه بسته بوده!

با تو تشنه ام که هرروز، منو باز کنی دوباره!

نازنینم! گریه کردم! همه ی حرفامو گفتم!

تکیه کردم به نگاهت، تا تو دام ِ شب نیفتم!

منو با خودم خودی کن! منو از حادثه رد کن!

منو آشتی بده با "ما"! منو با جدایی بد کن!

با تو من ساده ترینم! با تو یک هوای تازه!

با تو اون سوار ِ نورم که رو سایه ها می تازه!

تو که باشی من همینم! پُر ِ شعر ِ عاشقانه!

گوش بده! همین ترانه، پُر از احساس ِ نیازه!

دیِ هشتاد و شش

پیشاپیش از "یغما زدگی ِ" بیش از حد ِ احتمالی عذر خواهی می کنم.

.::پنجمین ترانه::.

sheraneh — Fri, 15 Feb 2008 20:16:20 GMT

به خالق ِ خاطره های خوشرنگ...

- واروژ! تو این آکوردا رو از کجا میاری؟

عالیجناب

یه روز ِشهریوریِ سرد ِ سرد / ترانه از اوج ِ شکفتن افتاد!

میون ِ رویا، سر ِآواز ِخوش / کتاب ِ فردا رو سپرد دست ِ باد!

عالیجناب ِ نُت های همیشه، / چشماشو از دنیای زشتِ ما بَست!

آکوردای قیمتیشو با خودش، / بُرد و رو قلّه ی ترانه نشست!

تو نیستی و سازا صدا ندارن! / عالیجناب! حرمتِ ساز شکسته!

جادوی ِ این شب ِ تار ِ غزل کُش / لبایِ مردای بیدارو بسته!

تو دوره ی ترانه های خاموش، / ترانه ها نیومده، می میرن!

پنج خطِ حامل ِ عشق و محبت / به جاده ی سبز ِ صدا نمی رن!

پوستمون از جنس ِ شبه! نگا کن! / نگاه ِ تو باعث ِ خوشحالیه!

مخمل ِسرخ ِ موسیقی ِ نابت / رو قامتِِ ترانه جاش خالیه!

عالیجناب! "حرف" تو جانانه بود! / حرف ِ بیداری تو شبایِ خفته!

می گفتی: کاش زودتر اونو می گفتیم! / ما که پُریم از حرفای نگفته!

هفته ها بی تو همه خاکستری! / شب های شیشه یی چه نشکستنی!

آهنگای عصر ِما پر زرق و برق، / روح ِترانه ها ولی آهنی!

عالیجناب ِ ساز و عشق و آواز! / ترانه بی صدا شده، دعا کن!

خونه ی تو بهشت، کوچه ی اول... / خونه ی ما سیا شده، دعا کن!

آذر هشتاد و شش

.:: سومین ترانه ::.

sheraneh — Wed, 02 Jan 2008 15:12:18 GMT

این ترانه طی ِ چند ساعت در مترو، اتوبوس و کلاس های معارف و شیمی عمومی در notepad موبایل نوشته شد. زیاد سختگیری نکردم بر روی آنچه که به ذهنم می رسید و هر آنچه که آمد را نوشتم. هنوز به سبک خاصی نرسیده ام؛ گاهی شبیه "این" می شوم گاهی شبیه "آن". حالا اگر این ترانه به کارهای ترانه سرای خاصی شبیه است، دست خودم نبوده است...

نگاه

منو با برق چشمات شعله ور کن! / می خوام از من دیگه چیزی نَمونه!

بذار از رنگ چشمات خوش صدا شم / چشات مثل ِ پل ِ رنگین کمونه!

پل رنگین کمون تا عمق ِ رویا، / همون جایی که شب بی رنگ میشه!

همون جایی که گم میشه نگاهم / تو اون زیبایی ِناب ِهمیشه!

نگام کن تا دل ِشب روسیا شه! / نگام کن تا سحر از شب رها شه!

نگام کن چشم ِتو خورشیدِ فرداس... / بذار روحم به چشمات مبتلا شه!

دارم بی وقفه از من دور می شم / به سمت جنگل مرموز ِچشمات

دارم گم می شم از من بی اراده / تو پیدای ِ غم ِ شب سوز ِ چشمات

تو دریای نگاهت غرق ِغرقم! / شمارش کن نفس هامو؛ تمومه!

شمارش کن سکوت لحظه هارو... / دارم می میرم از لذت! تمومه!

نگام کن تا دل ِشب روسیا شه! / نگام کن تا سحر از شب رها شه!

نگام کن چشم ِتو خورشیدِ فرداس... / بذار روحم به چشمات مبتلا شه!

نگام کن با نگاهی گرم و خیره / چشام مات ِ چشاته، سیر نمی شه!

یه رویایِ سراپا نور و خنده / تو چشماته، ولی تعبیر نمی شه!

آبان 86

بگذار من از چراغ بترسم

ehsan — Tue, 18 Dec 2007 19:26:18 GMT

زمین یخ بسته است
نه جویی مانده در راه ها
و نه حتی یک سایه
حتی از یک برگ
حتی در سبز ساران اقاقی ها
زمین یخ بسته است
نمی لرزد کسی از وحشتِ تاریک ِ سرمای ِ شب ِ قاتل

من می بینم اما
به روشنی ِ وجود ِ امتداد ِ زمستان ها
سواری را که می پیچد به دور آن همه طوفان گرماگین
با هزاران هزار آفتاب در قفا، با مهری اهورایی بر سینه
آن که تمام می کند تهدید ِ قندیل ِ ترس بار ِ زمستان را
با شتابی به اندازه پاکی اورمزد
یک روز
هرگز
هرگز نمی آید

آه

ای رویا بگذار بگذار
می خواهم همچنان نلرزم از سرما
می خواهم همچنان بخوابم تا همیشه این ترس گاه
ای تصویرِ ناتمامِ زیبا بگذار بگذار

من می دانم
کولاک ترس می آید از سرما بر سرم
از پس هر جنبشِ گواه ِ بیداری
نگاهبانان رد مرا از برف ها

                                  -این گزمه گان زمستانی- خواهند پرسید
بگذار. بگذار بترسم من از چراغ . بگذار
که همان جامه تارش خواب ،پودش شب
                                               برای من کافیست

نه،این برف را من سر باز ایستادن ندارم
بگذار با همین شب باره های شبانه تا همیشه بمانم
خون را در رگ هایم بپندارم
بگذار با این منجیان ِ شبینه
تمامی شب ها را ،تمامی تاریخم را بخوابم
بگذار

من سر جنگ با خدایان ندارم
من سر آفرینش فصلی نو که می سوزاند حتی
                                           درخشش شبتابش، جهان خدایگان را، ندارم
بگذار . بگذار بترسم من از چراغ . بگذار
که همان جامه تارش خواب ،پودش شب
برای من زیباست

دومین ترانه ی من

sheraneh — Wed, 05 Dec 2007 19:55:18 GMT

این دومین ترانه ی من است. در واقع اولین تلاش های من برای ساختن کلامی منظوم! شاید فقط همین!! ترانه به خاطر دوستی سروده شد که هنوز طعم دانشجو شدن را نچشیده، تماشاگر پرواز زودهنگام پدراز روی دستانش بود.

بند آخر ِ ترانه به طور قابل توجهی از بقیه ی ترانه خارج می زند. اما جالب اینه که سرودن ترانه از بند آخر ِ آن آغاز شد.

تقدیم به سید عبّاس؛ شاید تسلای کوچکی برای غم جانکاه پدر...

طلوع سبز

کیش و مات! فقط یه لحظه! / لحظه ی تلخ جدایی

وقتی فریاد تو گم شد / تو صدای بی صدایی

وقتی فریاد تو گم شد / وقتی باغ خنده پژمرد

وقتی دستِ بادِ تقدیر / برگ برگ، رویارو می برد

هدیه کن کوکب اشکو / به شب ساکت چشمات

نذار از هجوم پاییز / رنگ ببازه باغ فردات

خاطره، عشق، رفاقت / لحظه های ناب دیروز

گریه، امتحان، شهامت / لحظه های تلخ پرسوز

نازنین ِپر شکسته! / پَر بکش از خاک تردید

بالِ پروازتو وا کن / رو به آسمون، به خورشید

دستِ من پل عبورت! / رو به راهِ پُرترانه

چشم من فانوس ِراهت! / تو شبای ِ بی کرانه

همدم قصه ی دیروز! / با تو هستم تا همیشه

تا غروب ِ زرد ِغصه / تا طلوع ِ سبز ِ ریشه

***

دستِ پُرمهر رفاقت / دل بیتابو آروم کرد

"سید رسول" نمرد و آخر / گولّه قصه رو تموم کرد*...

شهریور آفتابی 86

* "نمردیم و گولّه هم خوردیم." بهروز وثوقی در نقش سید رسول – گوزن ها (1354)

آغاز یک روزنه برای نفس کشیدن

ehsan — Tue, 27 Nov 2007 22:33:18 GMT

سلام
ما، من و سروش ، همراه و هم سفره شعر و ترانه هم تصمیم بر آن گرفتیم که دیدگاه هایمان را در قالب دست نوشته هامان از تنهایی بیرون آورده، با شما دوستان آشنا کنیم و در تقابل اندیشه ها نگاه مان را کنجکاوتر و پیگیرتر کنیم و آنگاه شعر و ترانه مان را حساس تر هوشیارتر و لاجرم بیدارتر سازیم.گامرفت های صحیح را هم می دانیم که نه به تنهایی که فقط به همراهی شما می توانیم برداریم.

قرار شد آغازنویس من باشم و کاری از من.

جان تقدیم خواهم کرد

زمان، زمین ِ غریبانه هر دم مردن است
آسمان پیدا نیست - آنچه می پنداشتم
و دریای از هم گسیخته ی تشنه ی آدم، سرریز است- لبالب انتظار
بوی مرگ می آید

من شناور یا غریق یا مرده
نمی دانم- شاید هر سه
سخت آشفته ولرزان
در زمین چرکین روی هستی کش
اسیر

و این تنها آموخته من است
از تقدیر تنهایی نویس
از آفریدگار زمین چرک ، از صاحب دریای وحشی منتظر
آموزه ای از خلقت بی آسمان ، بی نور ، تار

آه، همچنان بوی مرگ می آید
همچنان من تنها با پاره ای چوب از تبار منجیان مضحک
شناور ونبم مرگ
در آستانه کوچ
منتظر

باید مرد وقتی کسی با من نیست
وقتی انسان تنهاست
به تنهایی خدا
شاید هم تنها تر

باید رفت

به راستی ،هر چه بود، جز پوچی با من نبود
و نیستی هم در راه هست
و این ضیافت هستی با تبار تک مرد تنهاییست
و من می پذیرم میهمانی شوم کلاغ های آسمانی را

وجان تقدیم خواهم کرد
زیر باران سمکوبه های طوفانی
در هنگامه ترس های بی تردید، بی روزن
به یکایک اربابان تاریکی

جان تقدیم خواهم کرد