| تبليغات | X |
|
|
|
|
مراجعه کنید به:
+ نوشته شده درسیزدهم اردیبهشت 1387ساعت 21 توسط سروش هاشمی پناه
ترانه ی چهارم را که به دلایلی جا افتاده، به احتمال قریب به یقین بعد از این ترانه می ذارم.
یه بند ِ این ترانه رو همین چند روز پیش حذف کردم.
ساده ترین
نازنینم! گریه کردم! همه دردامو شمردم!
تو سکوتی بی ترانه، در حضور ِ گریه مُردم!
نازنینم! با تو بودم! با تو دردامو شمردم!
با تو از تو می شکستم، واسه شب غصه می خوردم!
با تو بغض ِ صد ترانه، می شکنه با سنگ ِفریاد!
با تو پرواز ِ پرنده، تن نمی ده به تن ِ باد!
با تو من ساده ترینم! با تو لبریز ِ ستاره!
با تو بارون ِ گل و نور، رو صدای ِ من می باره!
بی تو یه کتاب ِ شعرم که همیشه بسته بوده!
با تو تشنه ام که هرروز، منو باز کنی دوباره!
نازنینم! گریه کردم! همه ی حرفامو گفتم!
تکیه کردم به نگاهت، تا تو دام ِ شب نیفتم!
منو با خودم خودی کن! منو از حادثه رد کن!
منو آشتی بده با "ما"! منو با جدایی بد کن!
با تو من ساده ترینم! با تو یک هوای تازه!
با تو اون سوار ِ نورم که رو سایه ها می تازه!
تو که باشی من همینم! پُر ِ شعر ِ عاشقانه!
گوش بده! همین ترانه، پُر از احساس ِ نیازه!
دیِ هشتاد و شش
پیشاپیش از "یغما زدگی ِ" بیش از حد ِ احتمالی عذر خواهی می کنم.
+ نوشته شده دربیست و ششم اسفند 1386ساعت 0 توسط سروش هاشمی پناه |
به خالق ِ خاطره های خوشرنگ... - واروژ! تو این آکوردا رو از کجا میاری؟ عالیجناب یه روز ِشهریوریِ سرد ِ سرد / ترانه از اوج ِ شکفتن افتاد! میون ِ رویا، سر ِآواز ِخوش / کتاب ِ فردا رو سپرد دست ِ باد! عالیجناب ِ نُت های همیشه، / چشماشو از دنیای زشتِ ما بَست! آکوردای قیمتیشو با خودش، / بُرد و رو قلّه ی ترانه نشست! تو نیستی و سازا صدا ندارن! / عالیجناب! حرمتِ ساز شکسته! جادوی ِ این شب ِ تار ِ غزل کُش / لبایِ مردای بیدارو بسته! تو دوره ی ترانه های خاموش، / ترانه ها نیومده، می میرن! پنج خطِ حامل ِ عشق و محبت / به جاده ی سبز ِ صدا نمی رن! پوستمون از جنس ِ شبه! نگا کن! / نگاه ِ تو باعث ِ خوشحالیه! مخمل ِسرخ ِ موسیقی ِ نابت / رو قامتِِ ترانه جاش خالیه! عالیجناب! "حرف" تو جانانه بود! / حرف ِ بیداری تو شبایِ خفته! می گفتی: کاش زودتر اونو می گفتیم! / ما که پُریم از حرفای نگفته! هفته ها بی تو همه خاکستری! / شب های شیشه یی چه نشکستنی! آهنگای عصر ِما پر زرق و برق، / روح ِترانه ها ولی آهنی! عالیجناب ِ ساز و عشق و آواز! / ترانه بی صدا شده، دعا کن! خونه ی تو بهشت، کوچه ی اول... / خونه ی ما سیا شده، دعا کن! آذر هشتاد و شش
+ نوشته شده دربیست و ششم بهمن 1386ساعت 23 توسط سروش هاشمی پناه |
این ترانه طی ِ چند ساعت در مترو، اتوبوس و کلاس های معارف و شیمی عمومی در notepad موبایل نوشته شد. زیاد سختگیری نکردم بر روی آنچه که به ذهنم می رسید و هر آنچه که آمد را نوشتم. هنوز به سبک خاصی نرسیده ام؛ گاهی شبیه "این" می شوم گاهی شبیه "آن". حالا اگر این ترانه به کارهای ترانه سرای خاصی شبیه است، دست خودم نبوده است... نگاه منو با برق چشمات شعله ور کن! / می خوام از من دیگه چیزی نَمونه! بذار از رنگ چشمات خوش صدا شم / چشات مثل ِ پل ِ رنگین کمونه! پل رنگین کمون تا عمق ِ رویا، / همون جایی که شب بی رنگ میشه! همون جایی که گم میشه نگاهم / تو اون زیبایی ِناب ِهمیشه! نگام کن تا دل ِشب روسیا شه! / نگام کن تا سحر از شب رها شه! نگام کن چشم ِتو خورشیدِ فرداس... / بذار روحم به چشمات مبتلا شه! دارم بی وقفه از من دور می شم / به سمت جنگل مرموز ِچشمات دارم گم می شم از من بی اراده / تو پیدای ِ غم ِ شب سوز ِ چشمات تو دریای نگاهت غرق ِغرقم! / شمارش کن نفس هامو؛ تمومه! شمارش کن سکوت لحظه هارو... / دارم می میرم از لذت! تمومه! نگام کن تا دل ِشب روسیا شه! / نگام کن تا سحر از شب رها شه! نگام کن چشم ِتو خورشیدِ فرداس... / بذار روحم به چشمات مبتلا شه! نگام کن با نگاهی گرم و خیره / چشام مات ِ چشاته، سیر نمی شه! یه رویایِ سراپا نور و خنده / تو چشماته، ولی تعبیر نمی شه! آبان 86
+ نوشته شده دردوازدهم دی 1386ساعت 18 توسط سروش هاشمی پناه |
این دومین ترانه ی من است. در واقع اولین تلاش های من برای ساختن کلامی منظوم! شاید فقط همین!! ترانه به خاطر دوستی سروده شد که هنوز طعم دانشجو شدن را نچشیده، تماشاگر پرواز زودهنگام پدراز روی دستانش بود. بند آخر ِ ترانه به طور قابل توجهی از بقیه ی ترانه خارج می زند. اما جالب اینه که سرودن ترانه از بند آخر ِ آن آغاز شد. تقدیم به سید عبّاس؛ شاید تسلای کوچکی برای غم جانکاه پدر... طلوع سبز کیش و مات! فقط یه لحظه! / لحظه ی تلخ جدایی وقتی فریاد تو گم شد / تو صدای بی صدایی وقتی فریاد تو گم شد / وقتی باغ خنده پژمرد وقتی دستِ بادِ تقدیر / برگ برگ، رویارو می برد هدیه کن کوکب اشکو / به شب ساکت چشمات نذار از هجوم پاییز / رنگ ببازه باغ فردات خاطره، عشق، رفاقت / لحظه های ناب دیروز گریه، امتحان، شهامت / لحظه های تلخ پرسوز نازنین ِپر شکسته! / پَر بکش از خاک تردید بالِ پروازتو وا کن / رو به آسمون، به خورشید دستِ من پل عبورت! / رو به راهِ پُرترانه چشم من فانوس ِراهت! / تو شبای ِ بی کرانه همدم قصه ی دیروز! / با تو هستم تا همیشه تا غروب ِ زرد ِغصه / تا طلوع ِ سبز ِ ریشه *** دستِ پُرمهر رفاقت / دل بیتابو آروم کرد "سید رسول" نمرد و آخر / گولّه قصه رو تموم کرد*... شهریور آفتابی 86 * "نمردیم و گولّه هم خوردیم." بهروز وثوقی در نقش سید رسول – گوزن ها (1354)
+ نوشته شده درچهاردهم آذر 1386ساعت 23 توسط سروش هاشمی پناه |