وز چنگ نوازیت  به چنگ آید ناز

آن چنگ که  می نوازیش آهنگ است

وآن چنگ که اسیرش  شده ام هست نیاز

تا او به خودآمد  به زمینی  ول شد

در کودکی و جوانیش  سرخوش بود

ناگه ز پی اش  هزار بلا  نازل شد

شد در صدد دفع بلا  سرگردان

آن سایه مرگ گرفتش و باطل شد

قصدی بود از کلام ما در اشعار

جهل است که از سرشت خود غافل شد

در مکتب  وحدانی               تو عاری  زوجدانی

چون رب عظیم فرمود          کن سجده  به آدم  زود

شد غالب  ذهنت  شر           نیرنگ و حسد  پرور

خواهش  به  خدا کردی         مهلت  تو  طلب کردی

تا روز  قیامت  چون            گمراه  کنی بی چون

الله  بگفتا   پست                 مهلت  به تو امکان است

چون  رانده  زدر گاهی          تو مرجع  گمراهی

زآن پس  تباهی  کرد             برنا سره شاهی کرد

از لطف خدا پرسود               پیغام رسانان  بود

پس بنده بی مقدار                  قدر حرمت خود دار

تا روز جزا باشی                 چون لایق پاداشی

سال 1386

سپهسالار طوس   نور جهانی

تو هشتم اختر سما دینی

شفیع شیعیه ایران زمینی

غریب القربا   امام  ثامن

فروغ  روشن ای رضای ضامن

انوار وجود  گل  فردای بهارم

تجمیع همه خوب و بدش حکمت محض است

اصرار به آرامش جانش شده کارم

افسوس نگهبانی زلفش شده کارم

سنجاق نیم  شانه  نیم عشق نوازم

زیبایی و شیدایی او برده قرارم

نزد معشوق فقط یک عبث است

پیش ما فرصت احساس و دل است

عقل داند گذری در قفس است

قلبم به تمنای نگاهت شده مانا

هرگه که بنازم به بلندای نمودش

خورشید حسد ورزد و خطم شده خوانا

اگر در کربلا رخ  لاله گون شد            سرم از تن جدا  جان غرق خون شد

ره آوردش بود   ظالم ستیزی             پیامش  حر شدن   خاطر تمیزی

نشان ماندگار  راه حسین است         نه ظاهر گویی از   نام حسین است

سال 1386

                     نگهدارنده ارض و سماوات       توای بخشنده رحمان دانا

چند روزی  که سوارم  همه اندیشه اوست

زمی و باده و مستی  شریانم  شده پوست

بارالها  مددی کن  که شوم  یاور دوست

سنت و رسم زمانه  عاقبت  خامی جوست

هرکه  اندیشه کند  سخت نگیرد  نیکوست

با دل کنی مدارا  فردا شوی سرافراز

ای یار غمگسارم شیرین سخن نگارم

تقسیم کن غمت را با دوست و هم آواز

گر تظاهر پیشگی  آندم  زکف بردست امان

گر ریا  ارجح شد و  دنبال آن  نقش بدان

گر نگهداری دل و چشم و خرد گوش و زبان

بی گمان  آن خالق ستار  گیرد دستمان

دم بی عشق و محبت نشود جای طواف

گرچه در جبر زمانه پیشه ام درویشیست

قسمت هرکس کسی نتوان کند کم یا اضاف

خفته ای لایق به نیشی

ناتوان در سرد و گرمی

بی رمق سرمست زنرمی

با تمام ضعف و سستی

بینوایی  خود پرستی

آدمیزاده  بیندیش

کن نظر بر باطن خویش

گر تو اندیشه کنی هیچ نباشی نگران

خواب و بیداری ترا درس بود  نزد تمام

خواب باشد آیت مرگ  قدر بیداری بدان

در جوانی شیوه  انسانیت را پیشه کن

تا ز آن انسانیت  فردای خود سازی جوان

رسد این مژده شب تار  گذرد سحر سپید است

دل اگر طالب حقی بگذر ز بند نفست

به دمی نظر بیفکن ره حق ره امید است

اسیر مکر رندانیم  تو ای والا  مطهر کن

به پای  ساقه لاغر  بدادیم آب و  کود  بنگر

درخت بی ثمر گردید دریغ از سایه ای بر سر

خداوندا  الها دل به فضل تو  امید  ماست

نما عمق دل ما را مکان عشق خود بی کاست

مدد جو نوازو کس بی کسان

بگفتا مکرر طریق حیات

کزو بهره گیری به روز ممات

لطف رب است و عطایش

به پاس ماندن و این زندگانی

چه کردی از برای لطف مانی

تو را  وز بهر چه  باشد جوانی

خدایا گر منم انسان و فانی

نما حال مرا آنسان که خوانی

در نزد کسان گشت  همو عاشق و بد نام

سوگند به دل بی بدل  باده  بدوشم

گر فرصت  احیای دلی هست  بکوشم

اگر شکرش به جا  آری سعادتمند و  پیروزی

اگر روزی  پی روزی  شدی  ناکام و  درمانده

اگر شکرش به جا  آری  تو باشی آن نکو بنده

اگر درک  عطای  خالق رزاق  بنمودی

اگر تسلیم تقدیرش شوی ره را پیمودی

در ذهن ما  آن تکیه گاه  وابسته زنجیر شد

یا ربنا  کن  حال ما  عاری زهر رنگ و ریا

آ نگون نما  ایام ما  فردا نگوییم دیر شد

عارفان دانند عرف دلبری

 
صوفیان گردند دور گوهری

ما که دراین واپسین بی جایگاه

غافلان رانند شور شاعری

جور عاشق ز تمنای دل غمگین است

کار او ناز کشیدن چه بسا دیرین است

عاشقی رسم بود وصل کجا ترس بود

گرچه فرهاد شوی کوه به کف شیرین است        

شب یلداست حافظ شاهد ماست

تفعل زن به دیوانش چه زیباست

کلام خواجه شیراز شیو ا ست

می و ساغرو ساقی جمله پیداست

خزان زرد پاییزی طی شد

زمستان از پی اش آمد دی شد

شب یلدای دیگر می رسد باز

خدایا مهد مارا کن سر افراز

شب است و ماه هست و آسمان هست

رخ است و ساقی مست باده در دست

اگر چشم دلت روشن ازو گشت

نما  پیمانه را  پر از می مست

من که در این میکده بی می و ساغر شدم

دل به کسی دادم و باده به دست شر شدم

 ای رخ زیبا چو ماه در طلب دل بیا

قصه پر غصه ات  نخوانده  از بر شدم